بیداد

با دو پای چرخ دار

در دلش می گفت٬شاید..

نگه از من بردار

تا که استاد ادب آرام گفت

چه کسی می خواند؟

من نگاه می کردم انگار نه انگار

و سکوتی مطلق

که دو غنچه وا شدو زبان پیدا شد

عشق هم آنجا بود

به خیال گوشم٬حافظ آمددر کار

ضربان قلبم در نوای نازش٬می زده پر تکرار

و چه گرمایی داشت

گونه ام گل انداخت

                                    فکر یار و دلدار

                                    فکر آن غنچهء داغ که بچسد روزی٬در حوالی لبم

                                    و چقدر خواهم سوخت..

پسرم آرام تر٬خوش خیالی کمتر

بوسه های تبدار؟؟؟

نه به بار است نه به دار

                                         لحظه ای فکر نکن اینکه چون پاهایت...

                                         بخدا چشمهایت

                                        از دگر جنس مخالف من را٬زده کرد و بیزار

چهرهءمعصومش٬آن کمان های لبش

هر چه بود شد به استاد نثار

نزدم ثانیه ای پلک که شاید بخورد چشم به چشم

که شود آن گره ای کور٬برای یکبار

                                         این حیا است و یا اینکه تنفر از من

                                         گره بر سر بخورد

                                         یک نگاه بر من آشفته بیانداز و سریع هم بردار

بگذار مثل فروغ باغ را فتح کنیم

و به یک شاخه درخت عشقی

 بزنیم  خود را دار

شوم از هر غم و اندوه زمانه بیزار                   گر میّسر شود آن روز که دارم دیدار

تو خدا داری و منّت بپذیرد چون تو                  چون تویی روح سفید، با وفا و بیدار                          

غم نباشد خراشیده شود روی دلت               آه زیباست که درد باشدوصبری بسیار

همه آنها که زنند قید تو و یار تو  را                  علف هرز به پای تو درختی  بی خار                         

یک ستاره به زمانی بدرخشدآسمان              که بجزخودبشود دور و برش تیره و تار

                                   من دعا میکنم و زار زنم   بیداد وار                         

                                هم به معشوق زمینی برسی هم آن یار

  گل پسر تو  زن  مَبر تا  آخرت                                گر بری گویم که خاک بر آن سرت

  چون برند زن مردهای بی خرد                              بعد پشیمان میشوند از هر جهت

  چند هنر دارند زنها  آن ببین                                   تفرقه  اندازند  در  آن و این

  دیگری غیبت باشد در زمین                                  تابه نزدیک و بزرگان تا جنین

  زن که بیند چیزکی  بر  آن  یکی                            مرد را گوید که خواهم آن یکی

 مرد هم فرمان بر است در زندگی                            قول پی در پی دهد با  زیرکی

 کار کند صبح تا به شب او مثل سگ                         می خورد آخر ز دست زن کتک

  تا که زن  پولی  بگیرد  با    کَلکَ                              پُر کند زیور ز دستش  تا  فلک

   با هزاران بار فریب و با دغل                                   زن هزاران سکه گیرد در بقل

  نام بگویند مهریه در این جدل                                  کُنج زندان شوهرک زانو بقل

   خدایا تو فرارم ده از این زن                                    نپوشم رخت دامادی بر این تن

   اگر بیداد زند این حرفها را                                    چو آیدهرچه بدبختی از این زن

  تو  رویم بدیدی  ولی باز ندیدی                             به پیشم رسیدی ولی باز ندیدی

  سلامت بکردم  به سویت دویدم                             بدیدی  بدیدی   ولی باز ندیدی                        

  چه فکرها بکردم چه حرفها شنیدم                         چه دردها کشیدم ولی باز ندیدی

  چه حرفها بگفتم چه حرفها نظر کرد                        چه شبها گذشتو  ولی باز ندیدی

  چو مجنون ببودم  تو لیلی نبودی                          خزیدم چو ماری   ولی باز ندیدی

   بگفتم تو ماهی تو زیبا تو حوری                           کشیدم چه نازی ولی باز ندیدی

  گریه های بی صدا اشکها بی انتها                         چو سیل روانی   ولی باز ندیدی

   بگفتم بده مرگ به  بیداد  الهی                           تو این هم بدیدی ولی باز ندیدی

مادری مهمان دار،مادری پر طاقت

ظاهرش چون کوهی،کمر دل خم بود

از غریبستان هم هر کسی می آمد

با همه مهمانها،جای شخصی کم بود

                                               لرزش دستانش،اشک در چشمانش

                                              عیدی هر کس را به کسی دیگر داد

                                               التهاب و انتظار،در ته دل هم امید

                                               پسر ارشد او کی رضا خواهد داد

                                              فکر او می آمد دل مادر می رفت

                                              استکان سر می رفت

                                              گریه ی هر کودک،نوه ام آمده است!

هر کسی میپرسید پسرت کو مادر

پسرم مشغول است او می آید آخر

هی پسر می آید،هی سر می آید....

مادرک شک می کرد

گاه بر شیر حلال ،گاه بر نان حلال

یک نظر بر دوستان،یک نظر بر در داشت

شد هوا تاریک و شیشه ی مادر تار

پسرش او  را کاشت

صبر هم حدی داشت

                                                      اشکِ در چشمانش خون شد و بعد

                                                      چکید

                                                      ضجّهء بیدادش،می شد ازفرسنگها

                                           می شد از فرسنگها

                                                     می شد از فرسنگها....

                                                      باز شنید

چون که روز خوش  رسد منکر شوی  نام خدا      پس همان به که در آن بدبختیت آهی کشی

  چون  به  هر مشکل رسی گویی خدا           گوییش  این  آخرین  باش دعا

  بعد  از  این  چیزی  نخواهم من ز  تو            تو بکن ما را از این مشکل جدا

   عاقبت  تا  کی  کنی  دستت  دراز                 تا به کی تو با گنه باشی بساز

   روح  خود  را  تو ازین  پس پاک کن                 تا  که  با  او  تو کنی  راز و  نیاز

    گر  به تو بیداد نصیحت  می کند                 وز  خدای  خود حمایت  می کند

    چون که او لطف خدا را دیده است               پس تو را سویش هدایت می کند

                                                    یاران را چه شد........